ماييم قديم ِ عشق باره
باقي دگران ، همه نظاره
نظارگيان ملول گشتند
ماند اين دم گرم ِ شعله خواره
چون چرخ ، حريف آفتابيم
پنهان نشويم چون ستاره
انگشت نما و شهره گشتيم
چون اُشتر ، بر سر مناره
از ما بنماند جز خيالي
وآن نيز برفت پاره پاره
مردان طريق ، چاره جستند
با هستي خود ، نبود چاره
در آتش عشق ، صف كشيدند
چون آهن و مسّ و سنگ ِ خاره
مردانه ، تمام غرق گشتند
اندر درياي بي كرانه ...
سهشنبه ٢٠ آذر ۱۳۸٦ساعت
۱٠:۱٧ ق.ظ توسط تقی دژاکام
نظرات ()
تگ ها:
شاید آن روزهای کودکی که با ورقهای امتحانی برای خودم روزنامه ای درست می کردم که علاوه بر لوگو ، خبر و سرمقاله و طرح و جدول و قصه و مطالب دنباله دار داشت فکر نمی کردم که سرنوشت ، سر سازگاری با علاقه هایم داشته باشد و من به حرفه دوست داشتنی خبرنگاری و روزنامه نگاری وارد شوم . اکنون 26 سال از چاپ اولین شعر من در ماهنامه "کیهان فرهنگی" به مدیریت زنده یاد "حسن منتظر قائم" و سپس صفحه "صدای بال اندیشیدن" کیهان در زمان شهید "سید حسن شاهچراغی" می گذرد . درست است که در این مدت دستی در کارهای مدیریتی فرهنگی هم داشته ام ، گاهی روزنامه نگاری هم درس می دهم و کتابهای چندین ناشر معتبر را هم ویرایش کرده و می کنم ، اما همچنان به عنوان با افتخاری می نازم که می خواهم تا پایان عمر همراهم باشد : خبرنگار.
این وبلاگ، شخصی است و البته در آن بر اساس بهره ها و تجربه هایم در امور فرهنگی و رسانه ای بخصوص از آنچه در "کیهان" ِ عزیز فراگرفته ام می نویسم اما به قول مسعود کیمیایی ، در اینجا "بشدت خودم هستم" و الزاما آنچه در اینجا می آورم ، مواضع کیهان یا مراکزی که در آنجا کار کرده و می کنم نیست .
عنوان"آب و آتش" هم ، کنایه ای از همه آن چیزهایی است که به آنها علاقه دارم و بر اساس فرمان دلم قلمی می کنم از دین ، فرهنگ و سیاست و ادبیات و سینما و هنر و اجتماع و هر چیز دوست داشتنی دیگر .
پروفایل تقی دژاکام
پروفایل تقی دژاکام
